Psihodijagnostika

Psihodijagnostika je klinički metod koji podrazumeva dijagnostičku procenu korišćenjem
psihijatrijsko/psiholoških sredstava u cilju dobijanja informacija o aktuelnoj intelektualnoj
efikasnosti, crtama ličnosti i eventualno prisutnoj psihopatologiji. Sam termin
psihodijagnostika je novijeg datuma. U kliničkoj psihologiji i psihijatriji se pojavio tek posle
II svetskog rata.
Razlikujemo više modaliteta psihodijagnostike:
-Psihodijagnostika kao opšti instrumentarijum psihologije;
-Psihodijagnostika razvojnog doba;
-Klinička-opšta psihodijagnostika;
-Neuropsihološka dijagnostika;
-Psihoterapijska dijagnostika;
-Psihodinamska psihodijagnostika;
-Specijalna psihodijagnostika-istraživačka.
Sam psihodijagnostički proces se odvija u dve međusobno povezane faze: Prva je
naturalistička eksploracija koja podrazumeva komunikaciju u pravcu prikupljanja informacija
a glavni instrument je sam kliničar. Druga faza podrazumeva korišćenje psihotehničkih
sredstava (testovi, upitnici i inventari, tehnike, skale procene).
Psihodijagnostička procedura može trajati nekoliko sati, pa je nekada potrebno organizovati
više susreta. Vreme diktira sam razlog procene, pa se sa tim u vezi i biraju odgovarajući
instrumenti koji zahtevaju izvesno vreme za rad. Po završetku celog procesa, piše se nalaz i
mišljenje sa zaključkom.